Sözlükte, “Öç almayı amaçlayan gizli düşmanlık, garaz” olarak tanımlanıyor.

Tanıma göre, kin, süreklilik taşıyan bir duygudur ve çoğunlukla gizlenir.

Birtakım İslamcı yazarlara göre kin, kötü ahlaka ait niteliklerdendir;

“Kalbte yerleşen, öç almaya yönelik şiddetli düşmanlık Arapça'da hıkd, gıll ve bağdâ gibi kelimelerle karşılanır Kin tutmak, kin beslemek, kin gütmek, kin bağlamak gibi deyimler düşmanlık duygusunun kalbte yerleştiğini ve süreklilik gösterdiğini dile getirir
Kin, kötü ahlâka ait niteliklerdendir Bu nedenle İslâm'ın onaylamadığı, ortadan kaldırmayı amaçladığı huylardandır Karşıtı olan bağışlama (af) ise güzel ahlâkın niteliklerindendir; İslâm tarafından teşvik edilen davranışlar arasında yer alır Kin kötü bir duygu ve huy olduğu kadar birçok kötü tutum ve davranışın da başlıca nedenidir
Kur'an'a göre kinin başlıca kaynağı sapkınlık ve azgınlıktır Bu nedenle öncelikle kâfirlere özgü bir niteliktir” (Ahmet Özalp. mumsema.com/)
Yine İslamcı çevreler, hadislerden ve İslam büyüklerinden yola çıkarak, kinin İslam açısından ne kadar kötü bir duygu olduğunu şöyle anlatıyorlar;


“Allah Resulü (s.a.a) bir gün ashaba hitaben şöyle buyurdu: "Bana benzemekten en uzak olanınızı size haber vereyim mi?" Evet ya Resulallah" dediklerinde, şöyle devam ettiler: "Arsızca-fütursuzca günah işleyen, ağzını bozup başkasına söven, cimrilik yapan, kibirli davranan, başkasına kin güden ve hased eden kimse." (El-Kafi, c.2, s.291)

Hz. Emir-ül Mu’minin Ali (a.s) şöyle buyurmaktadır: "Kin, kınanmaya en çok layık kusurdur." (Gurer-ül Hikem, hadis: 966)

Yine bu konuda şu hadisler İmam (a.s)’dan nakledilmiştir:
"Kınanmaya en çok layık huy, kindir." (Gurer-ül Hikem, hadis: 2917)
"Kusurların başı kindir." (Gurer-ül Hikem, hadis: 5243)
"Kin, hased ehli olanların ahlakıdır." (Gurer-ül Hikem, hadis: 422)
"Kin, çetin bir dert ve helak edici bir hastalıktır." (Gurer-ül Hikem, hadis: 1499)
"Kin, öyle bir ateştir ki isteğine ulaşmadan sönmez." (Gurer-ül Hikem, hadis: 2203)"Kötülüğün silahı kindir." (Gurer-ül hikem, hadis: 5555” 'kevsernet.com')

Anadolu insanı, bir arada yaşama geleneği içinde oluşturduğu kültürde kine kuşaklar boyunca uzak durmuş, kini lanetlemiştir.
Büyük ozan Yunus Emre, yüzyıllar öncesinden, “Biz kimseye kin tutmayız/Ağyar dahi dosttur bize/Nerde ıssızlık var ise/Mahalle vü şardır bize/ Adımız miskindir bizim/Düşmanımız kindir bizim/Biz kimseye kin tutmayız/Kamu alem birdir bize” diye seslenir.
Hacı Bektaş-ı Veli, “Arslanlarla ceylanlar, dosttur kucağımızda” diyerek, Anadolu topraklarını her türlü düşmanlık ve kinden arındırmaya çalışmıştır.
Anadolu erenlerinden Hacı Bayram Veli, “Hiddet ve kin, hakîkatleri gören gözleri kör eder. Öfke iyi düşünmeyi daraltır, insanı yanıltır.” der.
Halk ozanı Aşık Ali İzzet Özkan, “Bir Allah’ı tanıyalım/Ayrı gayrı bu din nedir?/ Senlik benliği nidelim?/ Bu kavga döğüş, kin nedir?” diye sorar.

Kini kutsayanlar, kini sürdürenler bu kültürü benimseyebilir mi? Anadolu’nun engin hoş görüsünü içselleştirebilir mi? Gelin Pir Sultan Abdal ile noktalayalım.

“Güzel aşık cevrimizi
Çekemezsin demedim mi?
Bu bir rıza lokmasıdır
Yiyemezsin demedim mi?”

ulusalkanal.com.tr